Hoe elektrisch gereedschap je dag kunnen maken

Ons dorp is klein. We zijn gelukkig met een cafe en een postkantoor aangezien er maar ongeveer 300 inwoners wonen. Het postkantoor is er omdat ook mensen uit de omliggende dorpen en afgelegen gehuchten en boerderijen er gebruik van kunnen maken. De pub is gewoon goed, de mensen afkomstig uit de omstreek komen voor een drankje en een hapje, het eten is erg goed en het personeel is heel vriendelijk. Het postkantoor is ook de dorpswinkel. Dus eigenlijk hebben we genoeg om door te gaan, en we hebben ook een feestzaal met een aantal groepen, evenementen en verenigingen en wij houden ook een rommelmarkt.

We zijn op enige afstand van de dichtstbijzijnde grote weg, zo heeft een plaatselijke timmerman samen met ons enkele bordjes gemaakt om zoveel mogelijk mensen te laten komen naar onze rommelmarkt. Ik heb zelfs aangeboden om deze bordjes te plaatsen langs de hoofdweg naast de afsluiting en ben op een ochtend vertrokken met de bedoeling ze op een goed zichtbare plaats te plaatsen, langs beide richtingen, zodat de mensen die met de auto, kommende uit beide richtingen, het goed zouden zien.

Ik was gepland een bordje aan elke kant van de weg te plaatsen. Ik had een grote rubberen hamer meegenomen om de bordjes in te kloppen waar het nodig was. Staande aan de rand van de afsluiting met steeds passerende auto's sloeg ik de hamer op de bovenkant van de paal. Door op de paal te slaan viel vervolgens het bord eraf. Het was genageld op verschillende plaaten, maar ik klopte te hard op de paal en door de schokgolf van het kloppen viel de hamer van de steel.

Een passerende automobilist keek naar mij als ik moeite had om het evenwicht te bewaren. Ik hield de paal als een wandelstok vast, zwaaide met mijn armen en had de hamer in de hand. Ik keek een beetje dom, vooral met het bord ondersteboven aan de onderkant van de afsluiting van de hoofdweg.

Ik moest het bordje aan de paal bevestigd hebben vooralleer meer auto’s voorbij reden. Anders zouden zij denken dat onze rommelmarkt zo dom was als de wijze waarop ik bezorgd en dom stond te kijken. Had ik nog nagels en een hamer in de auto? Had ik nog kleefband, blauw Tack, koord , of iets anders wat ik zou kunnen gebruiken om het bordje aan de paal vast te makent? Ik sloeg de paal nog een paar keer met de hamer zodat deze stevig naast de afsluiting stond.

Dan keek ik me om in de auto – geen nagels, geen hamer, geen kleefband. Ik zocht in de kist en misschien vond ik mijn boorhammer die ik daar achter gelaten had in de namiddag, als ik in het huis van vrienden enkele klusjes deed. Er waren ook enkele schroeven in de kist van de boorhammer. Het kon eventueel funktioneren. Ik zette voorzichtig een schroef aan het bordje en de schroef ging erin en ik bevestigde mooi het bordje aan de paal. Aan de andere kant van de weg deed ik hetzelfde en er was precies genoeg batterij sterkte over om dit te doen.